Şiələr əhli-sünnənin Əmirulmömininə (ə) atdıqları şərabxorluq ittihamina nə cavab verirlər? (2-ci hissə)

Ömərin öz xilafət dövründə şərabxorluğu

Əlbəttə Ömər “əl çəkdim” deyir, lakin onun şərabdan əl çəkməsi məlum deyil. Çünki əhli-sünnə alimlərinin etirafına görə hətta Ömər öz hakimiyyəti dövründə də bu cahiliyyətdən qalma adətini tərk edə bilməyibmiş.

Ömər: Şərab əcəb yaxşıdır!!!

Malikilərin imamı Malik ibn Ənəs əhli-sünnə alimlərinin əksəriyyətinin etiqadına görə, 6 səhih kitabla bərabər sayılan Muvəttə kitabında yazır:

عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْقَاسِمِ : أَنَّ أَسْلَمَ مَوْلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ أَخْبَرَهُ، أَنَّهُ زَارَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَيَّاشٍ الْمَخْزُومِيَّ, فَرَأَى عِنْدَهُ نَبِيذاً وَهُوَ بِطَرِيقِ مَكَّةَ، فَقَالَ لَهُ : أَسْلَمُ إِنَّ هَذَا الشَّرَابَ يُحِبُّهُ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ، فَحَمَلَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَيَّاشٍ قَدَحاً عَظِيماً، فَجَاءَ بِهِ إِلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فَوَضَعَهُ فِي يَدَيْهِ، فَقَرَّبَهُ عُمَرُ إِلَى فِيهِ، ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَقَالَ عُمَرُ : إِنَّ هَذَا لَشَرَابٌ طَيِّبٌ، فَشَرِبَ مِنْهُ ... .

Əbdurrəhman ibn Qasimdən nəql olunur ki, Ömərin qulamı Əsləm ona belə xəbər verir. Belə ki, Əsləm Əbdullah ibn Əyyaş Məxzuminin yanında şərab görür, halbuki, o, Məkkə yolunda idi. Əsləm ona deyir ki, Ömər ibn Xəttab bu şərabı çox istəyir. Əbdullah ibn Əyyaş Məxzumi böyük bir qədəhi bu şərabla dolduraraq Ömər üçün gətirib qarşısına qoyur. Sonra Ömər şərabı ağzına yaxınlaşdırır və başını qaldıraraq deyir: Bu yaxşı şərabdır. Sonra isə bu şərabdan içir.

Bir nəfər Ömərin məşkindən şərab içib məst oldu!!!

Buxarinin ustadı olan İbn Əbi Şeybə öz kitabında yazır:

حدثنا أبو بكر قال حدثنا ابن مسهر عن الشيباني عن حسان بن مخارق قال : بلغني أن عمر بن الخطاب سائر رجلا في سفر وكان صائما ، فلما أفطر أهوى إلى قربة لعمر معلقة فيها نبيذ قد خضخضها البعير ، فشرب منها فسكر ، فضربه عمر الحد ، فقال له : إنما شربت من قربتك ، فقال له عمر : إنما جلدناك لسكرك

Həssan ibn Muxariq deyir ki, Ömər bir oruc tutan kişi ilə səfərdə idi. İftar olan kimi o, Ömərin dəvəsindən asdığı və dəvənin tərpətdiyi məşki götürüb ondan içərək məst oldu. Ömər də ona hədd vurdu. O kişi Ömərə dedi: Mən sənin məşkindən içmişəm. Ömər isə ona belə cavab verdi: Mən sənə məst olduğun üçün hədd vurdum (şərab içdiyin üçün yox).

İbn Əbdi Rəbbih həmçinin deyir:

وقال الشعبي: شرب أعرابي من إداوة عمر، فانتشى، فحده عمر. وإنما حده للسكر لا للشراب.

Çöl ərəbi Ömərin məşkindən içib məst oldu. Ömər də ona hədd vurdu. Təkcə ona şərab içdiyi üçün deyil, məst olduğu üçün hədd vurdu.

Bəlkə Ömər də ondan içmiş, lakin məst olmamışdı.

Ömər şərabı çöküntüsü ilə birlikdə başına çəkirdi

Ərəb və fars şerlərində məşhurdur ki, daim şərab içən şəxs üçün şərabın dibini və çöküntüsünü də içmək asan olur. Ona çöküntü (dibinədək) içən də deyilir. Əhli-sünnə rəvayətlərində gəlmişdir ki, Ömər şərabı çöküntüsü ilə birlikdə içərmiş.

حدثنا بن مبشر حدثنا أحمد بن سنان حدثنا عبد الرحمن بن مهدي حدثنا عبد الله بن عمر عن زيد بن أسلم عن أبيه قال كنت أنبذ النبيذ لعمر بالغداة ويشربه عشية وأنبذ له عشية ويشربه غدوة ولا يجعل فيه عكرا

Zeyd ibn Əsləm atasının (Ömərin qulamı olub) belə dediyini nəql edir: Mən səhərlər Ömər üçün nəbiz (şərab) hazırlayırdım, o, axşamlar onu içərdi. Axşamlar nəbiz (şərab) hazırlayanda isə Ömər onu səhərlər içərdi. Özü də elə içərdi ki, heç qabın dibində çöküntünü belə saxlamazdı.

Ömər həzmə görə şərabı çox istəyirdi

Beyhəqi öz Sünən kitabında yazır:

وأما الرواية فيه عن عمر بن الخطاب رضي الله عنه فأخبرنا أبو عبدالله الحافظ حدثنا أبوالعباس محمد يعقوب حدثنا الحسن بن مكرم حدثنا أبوالنضر حدثنا أبوخيثمة حدثنا أبوإسحاق عن عمرو بن ميمون قال قال عمر رضي الله عنه إنا لنشرب من النبيذ نبيذاً يقطع لحوم الإبل في بطوننا من أن تؤذينا .

Əmr ibn Məymun Ömərin belə dediyini nəql edir: Biz bu nəbizi (şərabı) ona görə içirik ki, qarnımızda olan dəvə əti həzm olunsun və bizə əziyyət verməsin.

وأما الآثار فمنها ما روي عن سيدنا عمر رضي الله عنه أنه كان يشرب النبيذ الشديد ويقول إنا لننحر الجزور وإن العنق منها لآل عمر ولا يقطعه إلا النبيذ الشديد .

Rəvayət olunur ki, ağamız Ömər tünd nəbiz (şərab) içirdi və belə deyirdi: Biz dəvələri qurban kəsirik və onların boyun ətləri Ömərin ailəsinə çatır. Tünd nəbizdən (şərabdan) başqa heç nə bu ətləri həzm edə bilməz.

Müttəqi Hindi yazır:

ـ عن عمر قال : اشربوا هذا النبيذ في هذه الأسقية فإنه يقيم الصلب ويهضم ما في البطن وإنه لم يغلبكم ما وجدتم الماء.

Ömərdən belə dediyi nəql olunur: (Nəbizi) Şərabı bu qədəhdə için, çünki insanın belini möhkəmlədir və mədədə olanı (yaxşı) həzm edir. Əgər onu içən zaman yanınızda su da olsa (yəni su ilə qarışdırıb içsəniz) sizi məst etməz.

Ömər öz xilafəti dövründə şərabı su ilə faizini azaldaraq içirdi

Hamısından maraqlısı budur ki, əhli-sünnənin böyük alimlərindən olan Məhəmməd ibn Mahmud Xarəzmi “Camiu məsanidi Əbi Hənifə” əsərində deyir:

 عن حماد عن إبراهيم عن عمر بن الخطاب ، أتى بأعرابي قد سكر فطلب له عذر فلما أعياه قال : احبسوه فإن صحى فاجلدوه ، ودعا عمر بفضله ودعا بماء فصبه عليه فكسره ثم شرب وسقى أصحابه ، ثم قال : هكذا فاكسروه بالماء إذا غلبكم شيطانه ، قال : وكان يحب الشراب الشديد .

Məst olmuş bir çöl ərəbini Ömərin yanına gətirdilər. Bir qrup insan onun üçün bağışlanma istədi. Amma bu istək qəbul olunmadı. Sonra isə Ömər dedi ki, onu həbs etsinlər, özünə gələndən sonra isə ona şallaq vursunlar. Sonra Ömər özü su istədi, elə həmin şəraba qatıb onun faizini azaldaraq içdi və başqalarına da içirtdi. Sonra dedi: Əgər şərabın şeytanı sizə qalib olarsa siz də bu cür şəraba su qatıb onu yüngülləşdirin. Ravi deyir ki, Ömər tünd şərabı çox sevirdi.

Hənəfi məzhəbinin məşhur fəqihi Sərəxsi “Məbsut” kitabında yazır:

وقد بينا أن المسكر ما يتعقبه السكر وهو الكأس الأخير وعن إبراهيم رحمه الله قال أتي عمر رضي الله عنه بأعرابي سكران معه إداوة من نبيذ مثلث فأراد عمر رضي الله عنه أن يجعل له مخرجاً فما أعياه إلا ذهاب عقله فأمر به فحبس حتى صحا ثم ضربه الحد ودعا بإداوته وبها نبيذ فذاقه فقال أوه هذا فعل به هذا الفعل فصب منها في إناء ثم صب عليه الماء فشرب وسقى أصحابه وقال إذا رابكم شرابكم فاكسروه بالماء .

Bəyan etdiyimiz kimi müskir o seydir ki, insan onu içməklə məst olsun. Yəni şərabın axırıncı qədəhi haramdır (əgər axırıncı qədəhdən əvvəl məst olmayıbsa haram deyildir). İbrahimdən belə dediyi nəql olunur: Ömərin yanına məst olan bir çöl ərəbini gətirdilər və onun tünd nəbizlə (şərabla) dolu olan bir məşki də var idi. Ömər istədi ki, onun üçün çıxış yolu müəyyən eləsin. Lakin heç bir şey ağlına gəlmədi. Çünki o ərəbin ağlı başında deyildi. Sonra əmr verdi ki, onu ağlı başına gələnədək həbs etsinlər, sonra da ona hədd vursunlar. Sonra Ömər onun məşkini istədi, halbuki, o məşkin içində nəbiz (şərab) var idi. Bir az ondan dadıb dedi: Vay, bu onunla belə edibdir. Sonra ondan bir az başqa bir qaba tökdü. Sonra da onun üstünə su töküb içdi və dostlarına da içirtdi. Sonra dedi: Əgər bu şərabdan içmək istəsəniz üzərinə su töküb için ki, məstediciliyi aradan getsin.

O, həmçinin deyir:

وعن عمر ( رض ) أنه أتى بنبيذ الزبيب فدعا بماء وصبه عليه وشرب ، وقال : أن لنبيذ زبيب الطائف غراما .

Ömər üçün kişmiş şərabı gətirdilər. O, da onun üstünə su tökərək içdi. Sonra dedi: Taifin kişmiş şərabı qiymətlidir.